ازدواج

.

در اینکه شرایط فرهنگی کشور ما نسبت به دهه اول و دوم انقلاب عوض شده است، شکی نیست

در اینکه معیار های زندگی و فرهنگ خانواده ها به لحاظ ارزش های اخلاقی و انسانی دچار تغییر و دگر گونی شده و ناهنجاری هایی را بر جامعه تحمیل کرده است، شکی نیست.

در اینکه دختر ها و پسر ها مخصوصاً از نوع تهرانی اش، حتی در سن 25 سالگی هم، پختگی لازم را برای ازدواج ندارند، تردیدی نیست.

در اینکه دختر خانم ها و آقا پسر ها نگاه ناهمگونی به زندگی دارند و در مسیر زندگی، هر کدام طبل خود را می کوبند و علیه یکدیگر، ساز ناسازگاری را کوک می کنند، حرفی ندارم و عجالتاً دنبال علت یابی آن هم نیستم.

در اینکه سخت گیری والدین و شرط و شروط های نا معقول و غیر منطقی، امر ازدواج را به بن بست کشانده و راه را برای جوانان دشوار تر کرده است، شکی ندارم.

از مشکل مسکن و خانه و زندگی هم، دقیقاً اطلاع دارم و خودم یکی از اونهایی هستم که سختی های شیرینش را چشیده ام.!!

نا کارآمدی دولت در ایجاد شغل و تأمین معاش و تسهیلات ازدواج هم یک واقعیت انکار ناپذیر است که نمی خواهم آن را نادیده بگیرم.

این ها همه قبول. اما، ازدواج برای جوان ها یک ضرورت قطعی و انکار ناپذیر است که در آموزه های دینی ما امری مقدس تلقی می شود و خدای قادر مطلق نیز، لوازم مادی آن را تضمین فرموده است. بنابراین، اگر دختر خانم ها و آقا پسر ها شخصاً به این موضوع اهتمام ورزند و نسبت به ازدواج، نگاه معنوی و آسمانی داشته باشند و اگر جوان های عزیز ما، به پاکی و سلامت اخلاق خانه و خانواده، به عنوان بنیان اصلی جامعه، پایبندی نشان دهند و تقیّدات شرعی را خوبِ خوب رعایت کنند؛ با توکل به خدا، هم شرایط ازدواج برای آنها تسهیل می شود و هم بهترین گزینه در مسیر راهشان قرار می گیرد. در نتیجه با کمک بزرگ تر ها صاحب پختگی و تجربه هم خواهند شد. ان شاءالله

ما شخصاً این مسئله را تجربه کرده ایم و به قطعیت آن یقین داریم.

.

.

.

قرآن کریم، بار اصلی و مقدمات ازدواج و حلقۀ اتصال دختر و پسر را متوجه بزرگ تر ها و متأهلین نموده است. اما، اراده و قبول جوان ها هم به عنوان شرط لازم، بسیار تعیین کننده و اجتناب ناپذیر است.

امروز درگیر یک ازدواج و آشتی خانوادگی بودم. همین باعث شد که این پست را بنویسم. خداوند ان شاءالله به جامعه اسلامی ما رحم کند.!