ضیافت زیارت

.

زیارت قبور منوّر ائمّه اطهارعلیهم السلام، نه یک تلاش توفیق آمیز از سوی زائر، بلکه یک توفیق تلاش انگیز است که موالیان هدایت و نور، به انسانِ ها ارزانی می دارند!

در واقع، زیارت، چه از نوع معرفتی و چه از نوع حاجت خواهانه، بیش از آن که تلاشی باشد از سوی انسان، مرحمتی است از جانبِ امامان معصوم. تا از این طریق زائران نیازمند را در کمندِ محبتِ خود گرفتار سازند و از سر لطف و دل سوزی، آنها را به قلّۀ کمال مطلوب هدایت فرمایند.

به عقیدۀ من، در زیارت ها چندین حُسن ناگفته نهفته است که سرشار از یاخته های شناخته و ناشناخته است. بنابراین، اگر زائر، اهمیت حضور در حریم حرم را بشناسد و منزلت امام معصوم را درک کند، یقیناً سعادت دین و دنیای خود را تضمین کرده است.

با این نگاه، زیارت، یک تفضّلِ مسئولیت آفرین است که با تکامل و تعهدِ انسان، رابطه ای ناگسستنی دارد و آدمی را – اگر بخواهد – می تواند تا مرز بی نهایت به اوج برساند.

زیارت، در ساده ترین وجه و در پایین ترین سطحی که می توان برای آن تصور کرد، به یک ضیافت ویژه شباهت دارد. ضیافتی با شکوه که آداب و رسومی خاص بر آن مترتب است. در این ضیافتِ نورانی، میزبان و مهمان هر دو صاحب شأن و شئونی هستند و حقوقی را نیز بر عهده دارند که اگر رعایت نشود، خلاف ادب و آداب خواهد بود!

در ضیافتِ زیارت، امام علیه السلام در مقام حکمت و عطا و بخشش و جود است و زائر در جایگاه عجز و نیاز. با این فرض، یقیناً مردمانِ هیچ قوم و قبیله ای، بی مقدمه و بدون ادب و احترام بر سفرۀ صاحب کرَم نمی نشینند و هیچ بخشنده ای نیز، از پذیرایی مهمانِ خود دریغ نمی ورزد.

به همین دلیل بزرگان ما با اطمینان گفته اند که اگر زائران گرامی به حداقلِ رسوم و آدابِ زیارت، پایبندی نشان دهند، نه تنها از محضر کریمانۀ اولیاءالله دست خالی بر نمی گردند، بلکه اَنبانی آکنده از کرامت و محبت و مهربانی و خیر، ره توشۀ ادامۀ حیاتِ آن ها خواهد شد...

.

.

.

پ.ن:

1. هر بار که سفر زیارتی نصیبم می شود، همان گونه که از امامان معصوم طلب حاجت می کنم، به رسم ادب و قدر شناسی، متقابلاً در محضرشان، کارهایی را به صورت عَهد و تکلیف، بر خود واجب می کنم. کارهایی که گاهی حالت شخصی و گاهی جنبۀ اجتماعی دارند و جالب است بدانید که ثمرۀ این کارها، تا حالا بیش از هرکس عاید خودم شده است!!!
2. در جوار امام رئوف، مکرر نایب الزیاره شما بودم و با ذکر نام برایتان دعا کردم.
3. پرسش های حضوری و مستقیم از محضر استاد میر باقری عزیز و شنیدن پاسخ ها و رهنمودهای ایشان، یکی از توفیق های ارزشمندی بود که در این سفر از آن بهره مند شدم.