کوچ

در کوچ بُوَد عشرتِ ایام بهاران شبنم اثر آبلۀ پای نسیم است.

گاهی برای نپوچیدن، چاره ای جز کوچیدن نیست. پس عجالتاً اینجا را رها می کنم و به خانه ای دیگر می روم.

می روم قدمی آن سوتر. به سوی بودن و نیاسودن. که آسودن، فرسودن است!

می روم تا سایۀ سنگینِ نوشته های ناخوشایندم، بیش از این روح پریشانِ بعضی دوستانِ ناخرسند را نیازارد و نصاب نصیبه های فراحت و فراغتم، دل پر تشویشِ همراهانِ به ظاهر نیک اندیش را ریش ریش نسازد!

از اینجا تا کلبۀ دیگرم، فاصله ای نیست. اما، بقول حافظ عزیز: دیگر آنجا که رَوَم، عاقل و فرزانه رَوَم!!

نشانی اش را خدمت شما خواهم داد..

پ.ن:

1. امروز قدر پند عزیزان شناختم یا رب روان ناصح ما از تو شاد باد.
2. خواستم تا بنویسم سخنی از دل خویش قلمم را ز سر تیغ زبان خون بچکید.
3. حافظ و صائب. بعضی وقت ها با کمی تغییر.
4. عذر تقصیر......