درد بزرگ اصولگرایی!

. در اینکه شرایط فرهنگی کشور ما نسبت به دهه اول و دوم انقلاب عوض شده است، شکی نیست در اینکه معیار های زندگی و فرهنگ خانواده ها به لحاظ ارزش های اخلاقی و انسانی دچار تغییر و دگر گونی شده و ناهنجاری هایی را بر جامعه تحمیل کرده است، شکی نیست. در اینکه دختر ها و پسر ها مخصوصاً از نوع تهرانی اش، حتی در سن 25 سالگی هم، پختگی لازم را برای ازدواج ندارند، تردیدی نیست. در اینکه دختر خانم ها و آقا پسر ها نگاه ناهمگونی به زندگی دارند و در مسیر زندگی، هر کدام طبل خود را می کوبند و علیه یکدیگر، ساز ناسازگاری را کوک می کنند، حرفی ندارم و عجالتاً دنبال علت یابی آن هم نیستم...

. از بچه های جبهه و جنگ است، اما وقتی جنگ تمام شد، به گفتۀ خودش هفده سال بیشتر نداشت! پس از جنگ، درسش را تا مقطع لیسانس ادامه داد و بعد وارد حوزه شد. چند سالی هم دروس حوزوی را خواند. اما، دوباره به تحصیلات آکادمیک بازگشت و در رشتۀ حقوق بین الملل دکترایش را گرفت. الآن در پردیس دانشگاه تهران یعنی در قم کرسی تدریس دارد و گاهگاهی هم به تهران می آید. در مقطع کارشناسی ارشد، استاد بنده بود. اما من و ایشان از همان موقع به لحاظ تفکرات سیاسی و برخی اعتقادات دینی، در تضاد کامل بودیم. به حدی که گاهی در حین درس و در جمع دانشجویان، بحث مان جدی می شد و گاهی به تلخی می گرای...