درد بزرگ اصولگرایی!

پای روضه ها می نشینیم و اشک می ریزیم و پای پیاده به کربلا می رویم، اما این رفتن ها واشک ریختن ها فقط بهانه ایست تا پای دل را به قافلۀ عشق حسین علیه السلام پیوند زنیم و دل های بیقرارمان را در کشتی نجات حسین (ع) مأوا دهیم. هرقدر که حسینی تر باشیم و برای حسین علیه السلام بیشتر اشک بریزیم، پای ارادت ما در مسیر عشق او محکم تر می شود و آن وقت است که می توانیم 1400 یا 1630 عمود ایستاده در مسیر را بی احساس خستگی پشت سر بگذاریم و در اقیانوس مواج عشق، به خیل عاشقان حسین بپیوندیم... امسال، ماه محرم و صفر برای من رنگ و بوی دیگری داشت. بوی دلدادگی، بوی خدمت، بوی نوکری، بوی رهایی، بوی شنیدن صدای جنون در اوج و بوی ایستادگی قدم ها در موج...!! اما سفر کربلا انگار بدون رنج و مشقت ممکن نیست و انگار سختی راه و...

مگر جمجمه آدم ها یا همان مرکز ثقل تفکر مردم را مثل قلب رآکتور اراک، با بتون پُر کنند تا حافظۀ تاریخی ملت از بین برود و آن وقت شنیده ها و دیده ها را فراموش کند. وگرنه من یقین دارم که مردم ما، چه آنها که دلواپس و منتقد برجام بودند و چه آنها که مذاکرات لوزان و توافق با شیطان را تنها راه حل مشکلات کشور می دانستند؛ بارها و بارها با گوش های خود از رادیو و تلویزیون شنیدند و در سایت ها و روزنامه ها خواندند که رهبر فرزانۀ انقلاب، نظرات خود را در باره اصل و فرع مذاکرات، شفاف و بی پرده و بی ملاحظه بیان داشتند و با توجه به ماهیت پلید آمریکایی ها، نتایج تلخی را هم برای امروزِ من و شما گوشزد فرمودند. حالا رئیس جمهور محترم، در مراسم 16 آذر، با لحنی حق به جانب، اما با گویشی مذبذبانه، مذاکرات هسته ای و قبول...

در بدو ورود به موکب، تجدید وضو کردیم و به نماز جماعت ایستادیم. بعد از نماز، با چای و شربت و خرما از ما پذیرایی کردند. محمد صاعد و عبدالجمال، دو جوان لاغراندام و قد بلندی بودند که مدیریت اصلی موکب را بر عهده داشتند و مقصود، کودک 7 سالۀ خانواده هم، یکی از سه مرد اصلی این موکب بود که در کنار خواهرها و دایی هایش عاشقانه خدمت می کرد. آرام آرام، عطر هوس انگیز طعام در فضای موکب پیچید و اشتهای ما را برای خوردن غذا دوچندان کرد. قیمه پلو، غذایی بود که من فقط در بعضی سفره های ایرانی مزۀ آن را چشیده بودم، اما، آن روز، سینی قیمه پلو، با ادویه مخصوص هندی و برنج و زعفران ایرانی، در مسیر نجف - کربلا، سفرۀ کمیله و راحله را آنچنان معطر و چشم نواز کرده بود که ذائقه هر ایرانیِ و غیر ایرانی را در اشتهای خوردنش ...

داشتم فکر می کردم واژه استعمار، که ریشۀ قرآنی دارد و به معنی طلبِ عمران و آبادانی است؛ چرا امروز، در فرهنگ اصطلاحات سیاسی جای گرفته و این قدر در بین ما منفور شده است؟ خوب که دقت کردم فهمیدم بعد از تسلط 150 سالۀ انگلیس بر ذخائر مادی و معنوی مشرق زمین، این واژۀ بخت برگشته هم، دچار غارتگری شده و به سلطۀ سیاسی و قتل و جنایت و آدم کشی، تغییر معنا داده است. به همین دلیل، اکثر مسلمانان در کشورهای اسلامی از این کلمه خاطرۀ ناخوشی دارند. واژه های سازندگی، اصلاحات، اصولگرایی، راستگویی، اعتدال، تدبیر، امید، کلید و همچنین رنگ های سبز و بنفش نیز به خاطر عملکرد سوء بعضی چهره های سیاسی، آرام آرام دارند به سرنوشت کلمۀ استعمار گرفتار می شوند. وچقدر سخت است برای شعرا و اهالی قلم که در فرداهای زمان می خواهند ا...

در تَغامُز نگاه بارانی ات ، ای غریب غروبِ آدینه، تغزّل زیبای غرورِ نغمه های بی غوغا را، غمگنانه می خوانم و با زخمۀ راز آمیزِ آوازِ نازِ تو - ای شیونِ شقایق های شوق - رقصِ رهایی خویش را بر بامِ سپیدِ سحر، جاودانه می سازم! ای همدمِ دل های نا آرامِ پروانه های رنگارنگ؛ از چشمۀ شرمِ چشم های به انتظار نشستۀ من، در طلوعِ نیایشِ هر صبح، شبنمِ اشتیاق می روید و زمزمِ گوارای نامت، قطره قطره زبانم را می لرزاند. ای آفتابِ حُسنِ سپیده؛ هر صبح، گل ها را با یادِ تو می بویم و هر شب، خانۀ خیالم را با گلابِ تمنّای تو می شویم. تو می دانی که من، با خوشه های یاس و با اقاقی های آویخته از دیوارِ سپیدِ صبر؛ عهدِ رفاقت بسته ام! و می دانی که هنوز، با شقایق های سرخِ شهادت و شوق مأنوسم و از تیغِ قساوتِ جماعتِ فتنه که ب...

. از اول محرّم تا الآن به طور اتفاقی دربعضی سایت های خبری و چند وبلاگِ غیر مذهبی دیدم که به بهانۀ دلسوزی از رفتگران شهرداری و به بهانۀ حفاظت از محیط زیست و امثال این چیزها، نذری دادن های محرّم را زیر سؤال برده اند! مثلاً از زبان دخترکوچولوی یک رفتگر نوشته بودند که هر وقت نذری می دهند، بابای او آن شب خسته و کوفته و کمردرد می شود! و همین دخترکِ جعلی در انتهای نامه اش دُعا کرده بود که الهی هیچ وقت نذری ندهند! آقای دیگری زیرِ پست وبلاگش، عکس هایی گذاشته بود که نشان می داد مردم غذاهای نذری را خورده اند و ظرف ها و قاشق ها و لیوان های یک بار مصرفش را در اطراف خیا...

در بوستانِ خاتم المرسلین، مدام شبنمِ لطف می تراود و از آسمانِ محبتش، پیوسته نسیم رحمت می وزد. رحمتِ پیامبر اعظم، به عنوان مُجری و مَجرای قاعدۀ لطف الهی، هم روح و روان شیعیان را می نوازد که عاشقانِ اهل بیتِ عصمت و امامت هستند و هم جرم و جسمِ جماعتِ بی ولایت را حیات و انرژی می بخشد. که در جرگۀ امت اسلام جای گرفته اند. از چشمۀ تسنیمِ اَشرفِ کائنات، کام هستی همۀ موجودات، سیراب است و جام سرمستی همۀ خلایق لبریز. خلایقِ عالَم از هر سلایق و علایقی، به واسطۀ رحمت پیامبر خاتم، جامۀ حیات می پوشند و از جام محبتِ او، جرعۀ نجات می نوشند. هم انسان های حقیقت گرای ...

. قال رسول اللّه صلى الله علیه وآله وسلم: صنفان من اُمّتی إذا صلحا صلحت اُمّتی و إذا فسدا فسدت اُمّتی قیل: یا رسول اللّه ومن هما؟ قال: الفقهاء والاُمراء. . هنگامى که دو صنف از امت من صالح باشند، امت من صالح خواهد بود و چون فاسد شوند، امت من فاسد مى شود. سؤال شد یا رسول اللّه آن دو صنف کدامند، فرمود فقیهان دین و امیران و حکمرانان. . بحمدالله، هنوز فقیهان و دین شناسان بسیاری داریم که چراغ بصیرت و هدایت شان بر قلّه فقاهت می درخشد و عزت و مناعت طبع شان، به اسلام و امت اسلام آبرو می بخشد. پس، خیال ما از این بابت، فعلاً راحت است. اما، آیا حاکمان ما هم در همین مسی...

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید ...